Category: A Khmer Dictionary

បានដាស៊េរីបេហ្កាវ៉ាន់

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស ព្រុយណេ។

បាន

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា សម្រេច, សម្រេចប្រយោជន៍, ដល់ព្រម, សមប្រកប, កប : បានទ្រព្យ, បានកូន, បានស្រូវច្រើន ។ បានការ កើតការ, សម្រេចការ ។ បានចិត្ត ឡើងទឹកចិត្ត នាំឲ្យអង់អាចព្រហើនដោយស្គាល់ចិត្ត ។ បានដៃ ស៊ប់ឬលុះក្នុងកណ្ដាប់ដៃ ។ ល ។

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយានុគ្រោះ
មានន័យថា ពាក្យជាជំនួយកិរិយាសព្ទជាអតីតកាលសម្រាប់និយាយផ្សំជាខាងដើមនៃកិរិយាសព្ទដើម្បីឲ្យច្បាស់លាស់ថា រួចហើយ ដូចជា បានឃើញ, បានដឹង, បានឮ, បានឲ្យ ជាដើម ។

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. ទឹកបាន និង អដ្ឋបាន ) ។

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែលល្អ, ល្អជា; ច្រើន, បានច្រើន ។
ឧទាហរណ៍៖ ចិត្តបាន គឺចិត្តជា, ចិត្តល្អ, ចេះឈឺឆ្អាលគេ : វាល្ងង់ដែរទេ ប៉ុន្តែចិត្តបានណាស់ ។ ដេកបាន គឺដេកលក់ស្រួល, ដេកស្កប់ ។ ស៊ីបាន គឺស៊ីចូល, ស៊ីឆ្ងាញ់, ស៊ីឆ្អែត ស្កប់ស្កល់ ។ ល ។

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ដែលល្អ, ល្អជា; ច្រើន, បានច្រើន ។
ឧទាហរណ៍៖ ចិត្តបាន គឺចិត្តជា, ចិត្តល្អ, ចេះឈឺឆ្អាលគេ : វាល្ងង់ដែរទេ ប៉ុន្តែចិត្តបានណាស់ ។ ដេកបាន គឺដេកលក់ស្រួល, ដេកស្កប់ ។ ស៊ីបាន គឺស៊ីចូល, ស៊ីឆ្ងាញ់, ស៊ីឆ្អែត ស្កប់ស្កល់ ។ ល ។

បាទ​យុគល

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ

មានន័យថា (សំ.) (បា.) ជើង​ទាំង​គូ (រ.ស.)។
ឧទាហរណ៍៖ ព្រះ​បាទ​យុគល។

បាទ​ចារី

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.) (សំ.) (បាទចារិន៑) អ្នក​ត្រាច់​ទៅ​ដោយ​ជើង អ្នក​ដើរ​ជើង; ទាហាន​ថ្មើរ​ជើង; បើ​ស្ត្រី​ជា បាទ​ចារិនី។

បាទុកា

មានន័យថា ( ម. ព បាទុក ) ។

បាទុក

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា.) ទ្រនាប់ជើង (ដែលធ្វើដោយឈើឬស្មៅ ឬក៏ធ្វើពីអ្វីផ្សេងៗក្រៅពីស្បែក); ច្រើនប្រើជា រ. ស. ថា : ព្រះបាទុក ឬ ព្រះបាទុកា, ព្រះសុព័ណ៌បាទុក ឬ ព្រះសុព័ណ៌បាទុកា ( តាមទម្លាប់, បាទុក ច្រើន អ. ថ. បាទក់ ) ។

បាទី

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ខែត្រ​មួយ​ក្នុង​កម្ពុជ​រដ្ឋ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ដាក់​ជា​ស្រុក ហៅ​ថា ស្រុក​បាទី ក្នុង​ខែត្រ​តាកែវ។

បាទា

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.) ជើង​ទាំងឡាយ ជើង​ទាំង​ពីរ។
ឧទាហរណ៍៖ ក្រាប​ទៀប​បាទា​នៃ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ; (រ.ស.) : ក្រាប​ទៀប​ព្រះ​បាទា។

បាទយុគល

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ជើងទាំងគូ ( រ. ស. ) ។
ឧទាហរណ៍៖ ព្រះបាទយុគល ។

បាទមូល

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ទីតាំងនៃជើង, ទីជិតជើង ។
ឧទាហរណ៍៖ ក្រាប​ទៀប​បាទ​មូល។

បាទបរិចារិកា

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ.បា.) ស្ត្រីអ្នកបម្រើជិតជើង (ភរិយា); ច្រើននិយាយក្លាយជា បាទបរិចាក ។
ឧទាហរណ៍៖ បាទ​បរិចាក។

បាទចារី

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.; សំ. បាទចារិន៑) អ្នកត្រាច់ទៅដោយជើង, អ្នកដើរជើង; ទាហានថ្មើរជើង; បើស្ត្រីជា បាទចារិនី ។

បាទចារ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. បាទចរណ៍ ) ។

បាទចរណ៍

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. –ចរណ ឬ –ចារ ) ការដើរដោយជើងឥតមានយានជំនិះ ( ការដើរជើង ) ។

បាទ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ជើង ( រ. ស. ) ។
ឧទាហរណ៍៖ ព្រះបាទ ។

                  ឈ្មោះ​ប្រាក់​បុរាណ​តម្លៃ ៦០ សេន ។
ឧទាហរណ៍៖ ប្រាក់​បាទ។

?ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា អើ; ពាក្យសម្រាប់បុរសឆ្លើយ : ឆ្លើយបាទ; ទៅកុំខានហ្ន៎ !, បាទ ! ។ ខ្ញុំព្រះបាទម្ចាស់ បុ. ខ្ញុំ, ខ្លួនខ្ញុំ; ពាក្យសម្រាប់មន្ត្រីស័ក្តិតូចឬរាស្ត្រប្រជានិយាយទៅរកសេនាបតី, រដ្ឋមន្ត្រី; សរសេរជា ខ្ញុំប្របាទម្ចាស់ ក៏មាន ។ ខ្ញុំព្រះបាទ បុ. ខ្ញុំ, ខ្លួនខ្ញុំ; ពាក្យសម្រាប់មន្ត្រីស័ក្តិធំតែមិនមែនសេនាបតី, មិនមែនជារដ្ឋមន្ត្រី និយាយទៅរកសេនាបតីឬមន្ត្រីស័ក្តិតូចឬក៏រាស្ត្រប្រជានិយាយទៅរកមន្ត្រីស័ក្តិធំក្រៅពីសេនាបតី; សរសេរជា ខ្ញុំប្របាទ ក៏មាន ។ ខ្ញុំបាទ បុ. ខ្ញុំ, ខ្លួនខ្ញុំ; ពាក្យសម្រាប់មន្ត្រីស័ក្តិតូចឬរាស្ត្រនិយាយទៅរកមន្ត្រីដែលមានស័ក្តិធំជាងខ្លួន ឬក៏រាស្ត្រនិយាយទៅរករាស្ត្រផងគ្នាដោយសេចក្តីគោរព ។

បាត្រ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ.; បា. បត្ត ) ភាជនៈធ្វើដោយដែកឬដោយដី មានរាងជ្រៅក្រឡូមសម្រាប់បព្វជិតក្នុងពុទ្ធសាសនាប្រើការទទួលចង្ហាន់ : បាត្រដែក, បាត្រដី ។ គ្របបាត្រ ( គម្របបាត្រ ) ប្រដាប់សម្រាប់គ្របពីលើមាត់បាត្រ ។ ស្លោកបាត្រ ថង់សម្រាប់ច្រកបាត្រ ។ យោគបាត្រ ប្រដាប់ចងរឹតភ្ជាប់នឹងស្លោកបាត្រសម្រាប់ស្ពាយ ។ ជើងបាត្រ ប្រដាប់សម្រាប់ថ្កល់បាត្រ ។ នៅជម្ពូទ្វីប ( ប្រទេសឥណ្ឌា ) ទោះបីគ្រហស្ថសាមញ្ញក៏ប្រើបាត្រដីដាក់បាយបរិភោគដែរ, គេហៅថា ប៉ាត្រ: ។ ដោយហេតុនេះបានជាកាលដែលព្រាហ្មណ៍ទាំង ៥ នាក់មានឈ្មោះ កោណ្ឌញ្ញៈ ជាដើមដែលហៅថា បញ្ចវគ្គិយ នាំគ្នាទៅទិញបាត្រនិងចីវរពីផ្សារយកមកអធិដ្ឋានផ្នួសតាម ព្រះសិទ្ធត្ថសក្យមុនីគោតម ។ ឯចីវរ ក្នុងសម័យណាក៏មានព្រោះអ្នកបួសខាងលទ្ធិព្រាហ្មណិកគេប្រើ កាសាវៈ គឺសំពត់ជ្រលក់អម្ចត់ដែរ . . . ។

បាត់វិញ្ញាណ

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ឬ រលត់វិញ្ញាណ ៖ រលត់ចិត្ត ។
ឧទាហរណ៍៖ ភ័យស្លុតខ្លាំងស្ទើរបាត់វិញ្ញាណ ។

បាត់បង់

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ស្លាប់ ស្លាប់​បាត់​ទៅ​ហើយ (ពាក្យ​រាបសា សម្រាប់​ប្រជាជន​ទាំង​ពួង)។

បាត់ដឹង

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ទី​ប្រជុំ​ជន​មួយ​ក្នុង​ស្រុក​ឧដុង្គ ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ស្ពឺ ជា​ទី​តាំង​នៃ​ស្រុក​ឧដុង្គ។

បាត់កូន

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះចុល្លព្រឹក្សមួយប្រភេទមានរោមច្រើន កម្ពស់ ២-៨ ម ដុះក្នុងព្រៃជ្រៅត្រជាក់នៅកម្ពុជា​និង វៀតណាម ។ ឈើគេនិយមប្រើសំរាប់ធ្វើគ្រឿងផ្ទះ​ ។

បាត់

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ខូច វិនាស អស់ មិន​មាន​នៅ ។
ឧទាហរណ៍៖ បាត់​ប្រាក់ បាត់​ដាន បាត់​ឈឺ​ហើយ បាត់​ចង់ បាត់​គោ ឬ​គោ​បាត់…។

                    បាត់​ដំបូល​ផ្ទះ ខាត​បង់​វិនាស​ទ្រព្យ​ធន​អស់​លែង​មាន​ផ្ទះ​លំនៅ ។

                    បាត់​ផ្សែង ឆ្ងាយ​មើល​ផ្សែង ​ឬ​មើល​ធូលី​ហុយ​មិន​ឃើញ : ឆ្ងាយ​បាត់​ផ្សែង, លឿន​ទៅ​មុន​បាត់​ផ្សែង ។

                    បាត់​យស ខូច​យស​ស័ក្តិ អស់​បរិវារ អស់​គ្នីគ្នា។

                   បាត់​វិញ្ញាណ គាំង​វិញ្ញាណ ស្លន់​ភាន់​ភាំង​គាំង​បាត់​សេចក្ដី​ដឹង​ជាក់ (ស្លាប់)។

បាតុភូតអេឡិចត្រូស៊ីនេទិច

?ថ្នាក់ពាក្យជា គីមី
មានន័យថា បាតុភូតផ្សំជាមួយចលនារបស់អគ្គិសនីភាគល្អិតមានបន្ទុកឆ្លងកាត់មជ្ឈដ្ឋានបន្ដបន្ទាប់ ឬជាមួយចលនានៃមជ្ឈដ្ឋានបន្ដបន្ទាប់លើផ្ទៃមានបន្ទុកអគ្គិសនី។

បាតុភូត

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. បាតុ + ភូត ) ហេតុដែលកើតមានឡើងយ៉ាងប្រាកដជាក់ស្ដែង ។ហេតុដែលបណ្ដាលឡើងឯងៗដោយធម្មជាតិ ហើយដែលគួរឲ្យចង់មើលចង់ត្រិះរិះពិចារណាមើល ដូចជាការកក្រើកផែនដីជាដើម; សត្វ, មនុស្ស ឬវត្ថុផ្សេងៗដែលមានអាការណាមួយចម្លែកអស្ចារ្យខុសពីធម្មតា ។
ឧទាហរណ៍៖ ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​ជា​បាតុភូត​មួយ​ក្នុង​សកល​លោក។

                  ហេតុកើតឡើងដោយធម្មជាតិ ដែលជាទីចង់មើល ចង់គិត ។

បាតុកម្ម

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. បាតុ + កម្ម ) អំពើជាក់ស្ដែង, ការធ្វើឲ្យដឹងឬឲ្យឃើញប្រាកដ; ការលើកគ្នាដើរដង្ហែជាក្បួនដើម្បីសម្ដែងសេចក្ដីមិនពេញចិត្តចំពោះអំពើអ្វីនីមួយ ឬទទូចសុំស្រុះគ្នាឲ្យសម្រេចផលប្រយោជន៍អ្វីមួយតាមសេចក្ដីពេញចិត្តខ្លួនទាំងអស់គ្នា ។
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើបាតុកម្មសម្ដែងការណ៍មិនពេញចិត្តចំពោះរឿង . . . ; បាតុកម្មនៃពួកកម្មករ . . .។ បាតុកម្មបំពានច្បាប់ បាតុកម្មខុសផ្លូវច្បាប់ ។ បាតុកម្មឡើងចាង បាតុកម្មតាមទំនើងក្រៅលក្ខណានុញ្ញាត ។ បាតុកម្មសុភាព បាតុកម្មសុភាពរាបសាតាមលក្ខណានុញ្ញាត ។ ល ។

                   ការធ្វើឱ្យដឹង​ ការសំដែងឱ្យឃើញ ការលើកគ្នាដង្ហែជាក្បួន ដើម្បី​សំដែង​ទោមនស្ស ​ ។

                   អំពើជាក់ស្តែង ការធ្វើឱ្យដឹង​ ឬឱ្យឃើញប្រាកដការលើកគ្នាដើរដង្ហែជាក្បួន ដើម្បីសម្តែងសេចក្តីមិនពេញចិត្តចំពោះអំពើអ្វីមួយ ឬទទូចសុំស្រុះគ្នាឱ្យសម្រេចផលប្រយោជន៍អ្វីមួយតាមសេចក្តីពេញចិត្តរបស់ក្រុមខ្លួន។

បាតិមោក្ខ

មានន័យថា (ម. ព. បាដិមោក្ខ) ។

បាតាល

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) ប្រទេសជាឱកាសក្រោមផែនដី, នាគពិភពឬពិភពនាគ ។

បាតរាស

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) អាហារពេលព្រឹក, អាហារព្រឹក, អាហារស្រស់ស្រូប
ឧទាហរណ៍៖ ធ្វើ​បាតរាស ពេល​បាតរាស ។ ព. ផ្ទ. សាយមាស។

បាតទន្លេ ស្ទឹង ព្រែក អូរ ប្រឡាយ បឹងបួ និងអាងទឹក

?ថ្នាក់ពាក្យជា ទ្រព្យសម្បត្តិរដ្ឋ
មានន័យថា ផ្នែកមួយនៃដីដែលកំណត់ដោយច្រាំងទន្លេ ស្ទឹង ព្រែក អូរ ប្រឡាយ បឹងបួ និងអាងទឹកដែលគ្របដណ្ដប់ដោយទឹក។

បាតឃ្លោក, ឈើទាល ត្រាញ់

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ចុល្លព្រឹក្សកម្ពស់ ៣-៦ម ដុះក្នុងព្រៃល្បោះនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ស្លឹកគេប្រើជាថ្នាំបំពុលព្រួញបាញ់សត្វ។ ប្រេងចម្រាញ់ពីគ្រាប់អាចធ្វើសាប៊ូបាន។ គ្រាប់សម្រាប់ធ្វើថ្នាំបន្ទន់កលាមក ស្លឹកអាចបុកបំពោកលើស្នាមរបួស ពស់ចឹក។

បាត

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ប៉ែក​ខាង​ក្រោម​នៃ​ជម្រៅ ។
ឧទាហរណ៍៖ បាត​បឹង បាត​ទន្លេ បាត​សមុទ្រ បាត​ខ្ទះ បាត​ឆ្នាំង បាត​ដី។

                  ផ្ទៃ​ដៃ​ឬ​ជើង ។
ឧទាហរណ៍៖ បាត​ដៃ បាត​ជើង។

                   គូទ ។
ឧទាហរណ៍៖ ឈឺ​បាត ឫស​ដូង​បាត។

បាណៈ

មានន័យថា ( ម. ព. ប្រាណ ) ។

បាណាតិបាត

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.) ការ​ញ៉ាំង​ជីវិត​ឲ្យ​ធ្លាក់​កន្លង​ទៅ គឺ​ការ​ផ្ដាច់​ជីវិត​សត្វ ការ​សម្លាប់​សត្វ។

បាណកៈ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា.; សំ. ប្រាណក ) សត្វល្អិតផ្សេងៗ មាន ដង្កូវ, កណ្ដូប, កំពោង, កញ្ចែ ជាដើម ។ ហៅថា បាណកជាតិ ឬ បាណកសត្វ ក៏បាន
ឧទាហរណ៍៖ បាណកជាតិខ្លះ ជាសត្វបំផ្លាញដំណាំ ( បារ. Insecte ) ។

បាណកាសី

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ដែលស៊ីបាណកសត្វជាចំណី ដូចយ៉ាងសត្វជីងចក់ តុកកែជាដើម ។

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែលស៊ីបាណកសត្វជាចំណី ដូចយ៉ាងសត្វជីងចក់ តុកកែជាដើម ។

បាណកស

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សត្វតូចៗមានជើងប្រាំមួយ ដែលក្លាយពី ដង្កូវ​រហូត​ដល់​ចេះ​ហើរ មានរុយ កណ្តូបជាតួយ៉ាង ។

បាឋៈ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( ម. ព. បាឋ ) ។

បាឋិកា

មានន័យថា (ម. ព. បាឋកៈ)។

បាឋវលី

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សៀវភៅអត្ថបទសម្រាំងស្រង់យកពីការនិពន្ធ ផ្សេងៗ ដែលទុកជាបែបយ៉ាង​។

បាឋកៈ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (សំ. បា. បាឋក) អ្នកសម្ដែងរឿងរ៉ាវ, អ្នកថ្លែងសេចក្ដី; អ្នកសូត្របាលី ។ បើស្ត្រីជា បាឋិកា ។

បាឋកថា

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. ) សម្ដីថ្លែងសេចក្ដី ( មាត់ទទេ ); កថាសម្ដែងរឿងរ៉ាវ; កថាសូត្របាលី ។ ( អ្នកប្រទេសឥណ្ឌាហៅសាលារៀនថា បាឋសាលា តាមការយល់របស់គេ ) ។

បាឋ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បា. បាឋ ) ការរៀន; ការថ្លែងរឿង; រឿងរ៉ាវ; បាលី ។

បាដិហារ្យ

មានន័យថា (ម. ព. បាដិហារិយ៍)។

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការអស្ចារ្យគួរស្វែង កើតពីការសំដែងឫទ្ធិរបស់ឧត្តរិមនុស្សមានព្រះពុទ្ធ​ជាដើម ហេតុដែលប្រាជ្ញារបស់មនុស្សគិតមិនធ្លុះ មិនយល់ ។

បាដិហារិយ៍

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. បាដិហារិយ; សំ. ប្រាតិហាយ៌ )ការអស្ចារ្យគួរស្ញែងដែលកើតអំពីការសម្ដែងឫទ្ធិរបស់ឧត្តរិមនុស្ស មានព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាដើម ។
ឧទាហរណ៍៖ ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​សម្ដែង​បាដិហារិយ៍។

បាដិមោក្ខ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា.; សំ. ប្រាតិមោក្ស ) ឈ្មោះបាលីពុទ្ធប្បញ្ញត្តិដែលជាសិក្ខាបទមួយៗ សម្រាប់ឲ្យភិក្ខុសូត្រក្នុងទីប្រជុំសង្ឃរាល់កន្លះខែ ។
ឧទាហរណ៍៖ រៀន​បាដិមោក្ខ, សម្ដែង​បាតិមោក្ខ (ព. វិ. ពុ.) ។ បាតិមោក្ខ ។

បាដិភោគ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា.; សំ. ប្រាតិភោគ ) អ្នកធានា, អ្នកទទួលរ៉ាប់រងដំណើរអ្វីៗ ជួសអ្នកដទៃ ។

បាដិបុគ្គលិក

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា (បា.) ដែល​ចំពោះ​រូប​បុគ្គល​មួយ​ៗ។ បាដិបុគ្គលិកទាន ទាន​ដែល​គេ​ឲ្យ​ចំពោះ​រូប​បុគ្គល (ម. ព. បុគ្គលិក និង បុគ្គលិកទាន ផង)។

បាដិទេសនីយៈ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ម. ព. បាដិទេសនីយ ។

បាដិទេសនីយ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បាដិទេសនីយ; ប្រាតិ–) ឈ្មោះ​អាបត្តិ​ជា​ទេសនាគាមិនី មួយ​ផ្នែក​មាន ៤ សិក្ខាបទ (ក្នុង​ពួក​អាបត្តិ ៧ កង) សម្រាប់​ភិក្ខុ​ពុទ្ធ​សាសនិក (ព. វិ. ពុ.) ។

បាញ់រង

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​អង្គញ់​កោយ គឺ​អង្គញ់​ដែល​សម្រាប់​បោះ សម្រាប់​បាញ់។

បាញ់

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ប្រហារ ឬ​លោះ​ដោយ​អាវុធ​មាន​កាំ គឺ​អាវុធ​ដែល​មាន​គ្រាប់ មាន​រំសេវ ​ឬ​មាន​ព្រួញ ។
ឧទាហរណ៍៖ លើក​កាំភ្លើង​បាញ់, បាញ់​កាំភ្លើង; យឹត​ធ្នូ​បាញ់, ផ្គង​ស្នា​ឡើង​នឹង​បាញ់។

                  តម្រង់​ដាក់ សំដៅ​ដាក់ ។
ឧទាហរណ៍៖ ចោល​កន្ទុយ​ភ្នែក​ក្រឡេក​បាញ់​ចំ​មក…; ដើរ​បាញ់​សំដៅ​មក…; តាំង​ចិត្ត​បាញ់​សំដៅ​ទៅ…។

                  ខ្ពុរ​ខ្ពស់​ឡើង ។
ឧទាហរណ៍៖ ទឹក​ផុស​បាញ់​ឡើង​ដូច​គេ​ឆ្វាយ ។

                 ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ពុរ​ទឹក​ចេញ​ដោយ​កម្លាំង​ស្នប់ ឬ​កាំជ្រួច ។
ឧទាហរណ៍៖ យក​កាំជ្រួច​បាញ់​ទឹក​លត់​ភ្លើង ។

                  បង្វិល​ខ្ញាល់​ដូច​គេ​ត្របាញ់ ។
ឧទាហរណ៍៖ បាញ់​អាប៉ោង។ល។

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ដុំ​ថ្នាំ​ជក់​ដែល​គេ​បត់​ធ្វើ​ជា​ផ្ទាំង​តូច​ៗ​រាង​ទ្រវែង​សំប៉ែត
ឧទាហរណ៍៖ ថ្នាំ​មួយ​បាញ់ ។

បាញ

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ពាក្យ​បរិវារ​របស់​ពាក្យ បូញ ​។
ឧទាហរណ៍៖ បូញបាញ (ម. ព. នេះ)។

បាច់

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សំណុំ​អ្វី​ៗ​ដែល​គេ​ចង​រួម​គ្នា​មិន​ឲ្យ​រាត់រាយ ។
ឧទាហរណ៍៖ អំពៅ ៥ បាច់, ឧស ១ បាច់ ។ កាស ១ បាច់ កាស​ចំនួន ១០ ត្រណោត, ក្នុង​១​ត្រណោត​មាន​កាស ១០ តៀន, ក្នុង ១ តៀន​មាន​កាស ៦០ គឺ​ចំនួន ២ សេន (មើល​ក្នុង​ពាក្យ ទៀន ២ ឬ តៀន ន. ទៀត​ផង) ។ ប្រើ​តែ​ក្នុង​សម័យ​ចាយ​កាស។

?ថ្នាក់ពាក្យជា និបាតសព្ទ
មានន័យថា និបាត​សព្ទ​មាន​អត្ថន័យ​ថា ត្រូវតែ ពុំគួរ​ខាន (ជា​វេវ, នៃ​ពាក្យ ចាំបាច់ ២ និ.) ជា​ពាក្យ​សម្រាប់​និយាយ​ប្រកប​ជាមួយ​នឹង​ពាក្យ​បដិសេធ កុំ មិន ពុំ ឥត
ឧទាហរណ៍៖ កុំបាច់​អី កុំបាច់​ទៅ មិន​បាច់​ទេ មិន​បាច់​ហៅ​គេ​ឲ្យ​មក​ទេ; ពុំ​បាច់​ឡើយ ពុំ​បាច់​ឲ្យ​ទៀត​ឡើយ; ឥត​បាច់​ទេ ឥត​បាច់​និយាយ​ទៀត​ទេ។

បាចី

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រសក្រពះនៃសត្វខ្លះ ដែលទៅមេដំបែ ។

បាចិត្តិយៈ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.) ឈ្មោះ​អាបត្តិ​ពួក​មួយ (ក្នុង​អាបត្តិ ៧ កង) ជា​ទោស​សម្រាប់​ភិក្ខុ ឬ​ភិក្ខុនី​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា (ព. វិ. ពុ.)។

បាចសរ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ល្បែង​លេង​ទឹក​មួយ​ប្រភេទ​សម្រាប់​ពួក​ក្មេង​លេង​បាច​ទឹក​មុជ​ទឹក​ចាប់​ញៀច​គ្នា គឺ​ក្មេង​ម្នាក់​បាច​ទឹក​ទៅ​រក​ក្មេង​ម្នាក់​ដោយ​ស្រែក​ថា បាចសរ ! ហើយ​មុជ​គេច​ក្នុង​ទឹក ក្មេង​ម្នាក់​ដែល​មិន​មុជ​ទឹក​នោះ​ប្រុង​ចាប់​ញៀច, បើ​ឃើញ​ងើប​ត្រង់​ជិត​ខ្លួន ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​ចាប់​ស្លឹក​ត្រចៀក​ជាប់​ស្រែក​ថា ញៀច!, បើ​អ្នក​មុជ​ងើប​នោះ​គេច​រួច​ក៏​ខាន​ញៀច ។
ឧទាហរណ៍៖ លេង​បាចសរ, ល្បែង​បាចសរ (ល្បែង​បាច​ទឹក​សរ​រក​គ្នា)។

បាច

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា លើក​ជះ សាច ប្រាយ។
ឧទាហរណ៍៖ បាច​ទឹក បាច​អង្ករ បាច​លាជ បាច​ផ្កា។

បាងកក

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ក្រុង​របស់​ប្រទេស​សៀម​ដែល​តាំង​ជា​រាជ​ធានី​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ; ក្នុង​សម័យ​នេះ សៀម​ហៅ​ថា ក្រុង​ទេព​មហា​នគរ ឬ​ហៅ​ត្រឹមតែ ក្រុង​ទេព ក៏​បាន។

បាង

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា មាត់​ច្រក​សមុទ្រ​ដែល​មាន​សណ្ឋាន​លយ​លូក​ចេញ។
ឧទាហរណ៍៖ បាង​សមុទ្រ។

បាគោ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ប្រាសាទ​បុរាណ ១ ក្នុង​ស្រុក​សូទ្រនិគម នៅ​ខាង​ជើង​ប្រសាទ​បាគង។

បាគូ ឬ កាពុតញើង

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះសត្វស្លាបមួយប្រភេទ មានប្រវែង ២៣-៣២.៥ ស.ម។ ឈ្មោល: មានកំប៉ោយវែង ដែលជាធម្មតាលាតធំនៅពេលកំពុងរកស៊ី ស្លាប់ និងកន្ទុយមានបង្កង់ខ្មៅស ចំពុះវែងកោង។ ទីជំរក: ព្រៃរបោះ តាមដំណាំកសិកម្ម និងតំបន់ទីវាល ។ ជីវសាស្រ្ត: កកាយដី ចាប់សត្វល្អិតស៊ីជាអាហារ។ របាយ: វត្តមានពេញមួយឆ្នាំ មានគ្រប់ទីកន្លែង ។ រដូវបន្តពូជ: ចាប់ពីខែ កុម្ភៈ ដល់ខែឧសភា ។

បាគូ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស អាស៊ែបៃហ្សង់។

បាគង

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ប្រាសាទ​ថ្ម​បុរាណ​១ នៅ​ស្រុក​សូទ្រនិគម (ស្រុក​រលួស) ក្នុង​ខែត្រ​សៀមរាប។

បាខែង

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ភ្នំ​តូច ១ ក្នុង​ខែត្រ​សៀមរាប មាន​ប្រាសាទ​ថ្ម​បុរាណ​តូច​មួយ​នៅ​លើ​នោះ។

បាក់ស្បាត

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា បាក់​ចិត្ត​ខ្លាច​រអា​លែង​ហ៊ាន​បញ្ចេញ​រូប​ស្បាត​ត​ទៅ​ទៀត។
ឧទាហរណ៍៖ បាក់​ស្បាត​លែង​ហ៊ាន ទៀត; ខ្លាច​បាក់​ស្បាត ចាញ់​បាក់​ស្បាត។

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា បាក់ចិត្តខ្លាចរអាលែងហ៊ានបញ្ចេញរូបស្បាតតទៅទៀត ។
ឧទាហរណ៍៖ បាក់ស្បាតលែងហ៊ានទៀត; ខ្លាចបាក់ស្បាត, ចាញ់បាក់ស្បាត ។

បាក់សាច់

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែល​ប្រែ​សាច់​រក​កល់​ស្អុយ​ខូច​រស​ជាតិ​ប្រក្រតី​ដើម (ច្រើន​ប្រើ​ចំពោះ​តែ​ត្រី)។
ឧទាហរណ៍៖  ត្រី​បាក់​សាច់។

បាក់ផ្ដៅ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ថ្នាំង​មេ​ជើង ម្រាម​ជើង ឬពាក់​កណ្ដាល​បាត​ជើង ដែល​ប្រេះ​ដោយ​រោគ​ឃ្លង់​ដែក។
?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ថ្នាំង​មេ​ជើង ម្រាម​ជើង ឬពាក់​កណ្ដាល​បាត​ជើង ដែល​ប្រេះ​ដោយ​រោគ​ឃ្លង់​ដែក។
ឧទាហរណ៍៖ ជើង​បាក់​ផ្ដៅ ។

បាក់បប

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ចុះ​ចាញ់​រាប​ឥត​ហ៊ាន​ខ្វើក​ព្រម​ទាំង​មាន​របប​រាបសា​រៀបរយ​ផង។ បាក់​បប​ខ្លបខ្លាច បាក់​បប​ខ្លាច​រាប។

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ចុះ​ចាញ់​រាប​ឥត​ហ៊ាន​ខ្វើក​ព្រម​ទាំង​មាន​របប​រាបសា​រៀបរយ​ផង។ បាក់​បប​ខ្លបខ្លាច បាក់​បប​ខ្លាច​រាប។

បាក់ដំឡូង

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែល​ហើម​សាច់​ច្របាច់​សង្កត់​ទៅ​ទ្រុឌ​ខូង​ស្លាំង​ឥត​មាន​ឈាម​ដោយ​រោគ​ហើម​ខ្លួន​ ឬ​ហើម​ដៃ​ហើម​ជើង។
ឧទាហរណ៍៖ សាច់​បាក់​ដំឡូង។

បាក់ដង

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ឈើ​ធំ​មួយ​ប្រភេទ ដើម និង​ស្លឹក ស្រដៀង​នឹង​ចម្ប៉ា-ស មាន​ផ្កា​ក្រអូប។
ឧទាហរណ៍៖ ដើម​បាក់​ដង ផ្កា​បាក់​ដង។

                   ឈ្មោះចុល្លព្រឹក្ស ឬព្រឹក្សតូចមួយប្រភេទកម្ពស់ ៣-១២ម ដុះក្នុងព្រៃស្រោងនៃឥណ្ឌូចិន។ ជ័រនៅចុងត្រួយសម្រាប់ធ្វើការបិទផ្ជាប់មុខ និងដងកាំបិត។

បាក់ជ័របាយ

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ល្ហិតល្ហៃ​រសេះរសោះ​ព្រោះ​អត់​អាហារ​ហួស​ពេល។
ឧទាហរណ៍៖ អត់បាយហួសពេល ឃ្លានហួសពេក ទៅជាបាក់ជ័របាយ ។

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ល្ហិតល្ហៃរសេះរសោះព្រោះអត់អាហារហួសពេល ។
ឧទាហរណ៍៖ អត់បាយហួសពេល ឃ្លានហួសពេក ទៅជាបាក់ជ័របាយ ។

បាក់គាំ

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា ដែល​ខូច​សាច់​រឹង​រក​កល់​នឹង​ពុក (ចំពោះ​តែ​ឈើ)។
ឧទាហរណ៍៖ ឈើបាក់គាំ ។

បាក់

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាសព្ទ
មានន័យថា ភ្លាត់, ឃ្លាត, ខ្ទេចខុសពីប្រក្រតី ឬពីទំនងដើម (ចំពោះតែអ្វីៗដែលរឹង, ដែលស្រួយ) : បាក់ឆ្អឹង ឬ ឆ្អឹងបាក់, បាក់ដៃ ឬ ដៃបាក់, បាក់ជើង ឬ ជើងបាក់, បាក់រទេះ ឬ រទេះបាក់ . . . ។ បាក់កុម្ពណ្ឌ ខ្លាចរាងចាលរអាដូចជាពួកកុម្ព័ណ្ឌ ( កុម្ភណ្ឌ ) ដែលបាក់ស្បាត ខ្លាចពួកទេវតាឬខ្លាចពួកអសុរ ។ បាក់កំពង់ បាក់ភ្លូកទៅរកតែកំពង់មួយៗ ឬទៅទិញដូរតែនៅទីផ្សារណាមួយ ឬក៏នៅផ្ទះលក់ទំនិញណាមួយ; បើជា ព. ប្រ. ថាទំនិញស្លាប់ថ្លៃមិនឡើងមិនចុះ ។ បាក់កំម្លាំង ថយកម្លាំងខ្សោយទ្រមដោយធ្វើការធ្ងន់លង់ហួសប្រមាណ ។ បាក់ចិត្ត ងប់ស៊ប់ចិត្តទៅរកឥតងាកបែរ ។ បាក់ទ័ព ពួកកងទ័ពច្បាំងចាញ់គេរត់រប៉ាត់រប៉ាយថយចេញ ។ បាក់ធ្មុង ព. ប្រ. អស់អំណាច អស់ពិសដូចត្រីបាក់ធ្មុង ។ បាក់ពន្លូក ឬ បាក់ភ្លូក ផ្អើលភ្លូកចុះចូលកោតខ្លាចដោយគោរពស៊ប់ចិត្ត ។ បាក់រទេះ ព. ប្រ. លង់ទ្រនេសទៅណាពុំរួចដោយត្រូវនឹងគ្រឿងប្រហារមានរបួសជាទម្ងន់, ដូចជារទេះបាក់(និយាយចំពោះតែសត្វកាច) : ពស់វែកបាក់រទេះ, ខ្លាបាក់រទេះ ។ បាក់អំនួត ខូចអំនួតលែងហ៊ានអួតតទៅទៀត ព្រោះអួតហួសហេតុលើសទំនង ។ ទឹកបាក់ ទឹកធ្លាក់ខ្លាំងហូរជ្រុលមកពីទីខ្ពស់ បើទស់ទប់ក៏មិនងាយនឹងឈ្នះ ។ ធ្មេញបាក់ ធ្មេញដែលរដករបូតចេញ ។ បាក់មុខ ព. ប្រ. អាម៉ាស់មុខ, ទាបមុខ គឺជ្រប់មុខចុះ ព្រោះអ្នកណាមួយធ្វើឲ្យអាប់ឱន។ ល ។

បាកាន

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឈ្មោះ​ស្រុក​មួយ​ក្នុង​ខែត្រ​ពោធិ៍សាត់។

បាកដាដ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា រាជធានី/​រដ្ឋធានី នៃប្រទេស អីុរ៉ាក់។

បា

?ថ្នាក់ពាក្យជា បុរិសសព្វនាម
មានន័យថា (សំ.),(បា.) (បា អ. ថ. ប៉ា. កិ. “ផឹក; គ្រប់គ្រង”; ន. “អ្នក​ផឹក (ទឹក) អ្នក​គ្រប់គ្រង អ្នក​រក្សា អ្នក​ទំនុក​បម្រុង”) អ្នក។ ពាក្យ​សម្រាប់​ហៅ​កូន​ប្រុស ឬ​មនុស្ស​អ្នក​មាន​អានុភាព​តិច​ជាង​ខ្លួន​ដែល​ទុក​ស្មើ​កូន​ប្រុស​បង្កើត ។
ឧទាហរណ៍៖ ម្នាល​បា ហៃ​បា នែ​បា។

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ឪពុក (អ. ថ. ប៉ា); ពាក្យ​សម្រាប់​ហៅ​មនុស្ស​ប្រុស ឬ​សត្វ​ឈ្មោល​ដែល​ជា​គូ​គ្នា​នឹង មេ ថា ។
ឧទាហរណ៍៖ មេ​បា; បា​គោ គោ​បា បា​ក្របី ក្របី​បា… (ម. ព. មេ និង មេ​បា ទៀត​ផង) ។

បហាវ័ក

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា អ្នកចុះហត្ថលេខាលើលិខិតបើកប្រាក់ ឱ្យទៅជនណាមួយយកទៅបើកនៅធនាគារដទៃ ។

បហារិត

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ជនជាអ្នកត្រូវបើកប្រាក់តាមបង្គាប់របស់មហារ័ក ។

បហានកម្ម

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការផ្តាច់ចំណង ដោយបណ្តេញប្រពន្ធចេញពីលំនៅតាម​គន្លងច្បាប់ ការមិនព្រមទទួលនូវអ្វីមួយ ។

បស្សាសៈ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. បស្សាស; សំ. ប្រឝ្វាស ) ខ្យល់ដកដង្ហើមចូល, ដង្ហើមចូល; ច្រើននិយាយរួមថា អស្សាសៈបស្សាសៈ គឺខ្យល់ដង្ហើមចេញនិងដង្ហើមចូល ។

បស្សាវៈ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. បស្សាវ; សំ. ប្រស្រាវ ) ទឹកមូត្រ ( ទឹកនោម) : បន្ទោបស្សាវៈ គឺនោម ។ បស្សាវកិច្ច ការបន្ទោបស្សាវៈ ។

បស្សាវមគ្ក

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា.; សំ. ប្រស្រាវមាគ៌ ) ផ្លូវបស្សាវៈ គឺទ្វារមូត្រឬទ្វារតូច ( ទ្វារនោម )
ឧទាហរណ៍៖ បស្សាវមគ្គពិការ ។

បស្សាវភាជន៍

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា កន្តោនោម កន្លែងបន្ទោបង់ទឹកមូត្រ ។

បស្ចិម

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( សំ. បឝ្ចិម; បា. បច្ឆិម គុ. ឬ ន. “ដែលជាទីបំផុត, ខាងក្រោយ; ទិសខាងលិច” ) ទិសខាងក្រោយ គឺទិសខាងលិច
ឧទាហរណ៍៖ ទិស​បស្ចិម។

បស័យ្ហគ្រាស

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា បទឧក្រិដ្ឋកើតមានដោយគំរាមកំហែង​ គេឱ្យធ្វើសំបុត្រ​ដាក់ដៃខ្លួនថា ជំពាក់ប្រាក់ ។

បសំសា

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា.; សំ. ប្រឝំសា ) សេចក្ដីសរសើរ, ពាក្យសរសើរ ( ឈ្មោះលោកធម៌ទី ៦ ក្នុងពួកលោកធម៌ទាំង៨; ម. ព. លោកធម៌ ក្នុងពាក្យ លោក ទៀតផង ) ។ ព. ផ្ទ. និន្ទា ។

បសុសត្វ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. បសុ + សត្ត; សំ. បឝុ + សត្វ ) សត្វចិញ្ចឹម គឺសត្វដែលគេចិញ្ចឹម ដូចយ៉ាងគោ, ក្របី, សេះ, ជ្រូក, មាន់, ទា ជាដើម ។

បសុព្យាបាល

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. ) ភ្នាក់ងារក្រុមពេទ្យសត្វជាអ្នកព្យាបាលរោគសត្វ ( បារ. Vaccinateur )

បសុពែទ្យ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ម. ព. បសុពេទ្យ។

បសុពេទ្យ

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. បសុ + សំ. ក្ល. ពេទ្យ ) គ្រូពេទ្យអ្នកថែទាំមើលជំងឺសត្វ, ពេទ្យសត្វ ( បារ. Vétérinaire ) ។
គ្រូពេទ្យជាអ្នកថែទាំ ព្យាបាលរោគសត្វ ។

បសុគណន៍

?ថ្នាក់ពាក្យជា កិរិយាវិសេសន៍
មានន័យថា ហ្វូងសត្វពាហនៈដែលគេចិញ្ចឹម កិច្ចសន្យាក្នុងការប្រវាសឱ្យចិញ្ចឹមសត្វចែកគ្នា ។

បសិដ្ឋកម្ម

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ការធ្វើឱ្យប្រពៃ ការបន្ថយថ្ងៃដែលព្រមព្រៀងគ្នារួចហើយ ។

បសាទចិត្ត

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា សមានចិត្ត សេចក្តីស្រឡាញ់ ចូលចិត្តគ្នា ។

បសាទ

មានន័យថា (ម. ព. ប្រសាទ)។

បវេសនកាល

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.) កាល​ដែល​សិស្ស​ត្រូវ​ចូល​រៀន​វិញ នៅ​វេលា​ផុត​វិស្សមកាល។
ឧទាហរណ៍៖ ក្នុង​បវេសន​កាល​ម្ដង​ៗ សិស្ស​ទាំងឡាយ​តែង​មាន​ទឹក​មុខ​ញញឹម​រីករាយ​ដោយ​បាន​ជួប​មិត្ត​របស់​ខ្លួន​ដែល​បែក​ឃ្លាត​គ្នា​ពីរ​បី​ខែ​ក្នុង​វិស្សមកាល ហើយ​តែង​សង្ឃឹម​ថា ខ្លួន​នឹង​បាន​ក្រេប​ជញ្ជក់​នូវ​វិជ្ជា​ប្លែក​ៗ ត​ទៅ​ទៀត។

                   ការចូលជាថ្មី ការចូលកាន់មុខងារក្រោយពេលឈប់សម្រាក ។

បវេណី​និយម

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.) ការ​កំណត់​ប្រើ​តាម​លំអាន ទំនៀម តំណ​កេរ​ដំណែល ការ​គោរព​រាប់​អាន ឬ​អនុវត្ត​តាម​ប្រពៃណី។

បវេណី

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.បវេណិ ឬ បវេណី; សំ. ប្រវេណិ ឬ ប្រវៃណី ) ទំនៀម; ពូជពង្ស, តំណវង្សត្រកូល ។
ឧទាហរណ៍៖ រក្សាបវេណី, ធ្វើបុណ្យទានតាមប្រពៃណី ។ បវេណីទេវតា ទេវតាដែលគេរាប់អានតាមតំណវង្សត្រកូលតៗមក ។ រួមបវេណី រួមសុខទុក្ខរបស់ស្វាមីភរិយា ។

បវារណា

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា (បា.) ការ​បើក​ឱកាស​ឲ្យ​និយាយ សូម​ឲ្យ​តាម​ការ​គួរ​ឬ​តាម​ត្រូវ​ការ ។ ការ​ឃាត់ ការ​ប្រកែក ។ ខ្មែរ​ច្រើន​ប្រើ​ជា កិ. សំដៅ​តែ​ការ​បើក​ឱកាស​ឲ្យ​ឬ​ការ​សូម​ឱកាស។
ឧទាហរណ៍៖ ទាយក​បវារណា​ចំពោះ​ព្រះ​ភិក្ខុ​សង្ឃ​ដោយ​បច្ច័យ​៤; ព្រះ​ភិក្ខុ​សង្ឃ​បវារណា​ចេញ​វស្សា។

បវរកញ្ញាកម្ពុជា

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា កញ្ញាឯកដែលប្រឡងជាប់បានលេខមួយ ក្នុងរូបសម្បត្តិ នៅប្រទេសកម្ពុជា ។

បវរកញ្ញា

?ថ្នាក់ពាក្យជា នាមសព្ទ
មានន័យថា ( បា. ) កញ្ញាឆើតឆោម, ស្ត្រីក្រមុំដែលមានរូបល្អសមរម្យគ្រប់លក្ខណៈ ។
ឧទាហរណ៍៖ នៅប្រទេសខ្លះ គេប្រឡងជ្រើសរើសយកបវរកញ្ញាក្នុងមួយឆ្នាំម្ដង ។

បវរ

?ថ្នាក់ពាក្យជា គុណនាម
មានន័យថា (បា.; សំ. ប្រវរ ) ប្រសើរ, លើសលែង, ថ្លៃថ្លា ។
ឧទាហរណ៍៖ ធម៌ដ៏បវរ, ទ្រព្យដ៏បវរ ។

                  ខ្មែរយើងច្រើនប្រើពាក្យនេះរួមចូលជាបទសមាស ភ្ជាប់ជាមួយនឹងសព្ទឯទៀតប្រើជាឋានន្តរសម្រាប់មន្ត្រីជា ។
ឧទាហរណ៍៖ បវរសង្គ្រាម, បវរលិខិត, បវរអក្ខរា, បវរសេ្នហា ជាដើម ។